Όταν μία εισήγηση καλύπτει τους εκπαιδευτικούς της στόχους

Σήμερα το μεσημέρι γευματίζοντας παρέα με φίλους στο εστιατόριο της ΑΣΟΕΕ σκεφτόμουν πόσο όμορφη και διαδραστική μπορεί να γίνει μία εκπαιδευτική εισήγηση όταν ο εισηγητής έχει όρεξη, πάθος και έχει μελετήσει ο ίδιος τις περιπτωσιολογικές μελέτες που αναλύει στους εκπαιδευόμενους.

Σε αυτό το συμπέρασμα με οδήγησε όχι μόνο η προσωπική μου κρίση αλλά και σχόλια συναδέλφων μου που παρότι δεν επιδείκνυαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο επιστημονικό αντικείμενο ο ζήλος του εισηγητή και τα «φρέσκα» case studies που χρησιμοποίησε κάλυψαν με τον καλύτερο τρόπο την εκπαιδευτική τους ανάγκη.

Η εκπαίδευση λοιπόν αναρρωτιόμουν είναι απλά μεταφορά γνώσεων, ανταλλαγή τρόπων και μεθόδων που είναι χρήσιμοι ώστε να προκύπτουν τα επιθυμητά αποτελέσματα ή χρειάζεται και ένα μίγμα παρακίνησης, ενεργοποίησης και κλίματος εμπιστοσύνης και θετικής διάθεσης μεταξύ εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενων.

Εύλογα μου ήρθε στο μυαλό η εκπαιδευτική εμπειρία ενός άλλου εισηγητή που αναπαρήγαγε case studies από ένα αγγλικό εγχειρίδιο και ζητούσε να τα παρουσιάσουν οι εκπαιδευόμενοι χωρίς να έχουν γνώση του συγκεκριμένου επιστημονικού αντικειμένου προκαλώντας τους άγχος, εκνευρισμό και δημιουργώντας ένα αρνητικό κλίμα που δεν βοηθούσε την εκπαιδευτική διαδικασία – τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου.

Η εκπαίδευση πάντως δεν είναι μία εύκολη διαδικασία ειδικά από την πλευρά του εκπαιδευτή που πρέπει να σχεδιάσει ένα πρόγραμμα ικανοποιώντας διαφορετικά προφίλ και ανάγκες εκπαιδευομένων φροντίζοντας να συμπεριλάβει εκτός από θεωρητικές γνώσεις, βιωματικές ή μη ασκήσεις και πλέον μελέτες περιπτώσεων που επιβεβαιώνουν ή ανατρέπουν τη θεωρία δημιουργώντας νέα γνώση.

Όταν πάντως ο εκπαιδευτικός στόχος «πιάνεται» η ικανοποίηση είναι μεγάλη, τόση που ίσως και να δικαιώνει τη χρησιμότητα της εκπαίδευσης στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε..

Γιώργος Ξένος